Kimse Umursamıyor
Aşk & Sevgi kategorisinde ve Aşk Mektupları forumunda, bulunan Kimse Umursamıyor konusunu görüntülemektesiniz. Hayat benim için anlamsız olmaya başlamıştı. Acilen bir şeyler yapmam gerekiyordu. Aksi takdirde, kendimi kaybedecektim. Diğerleri arasında sönüp gidecektim. Adeta ...
|
|||||||
|
Kayıt | SSS | Üye Listesi | Takvim | Konuları Okundu İşaretle |
05-01-2008, 14:16
|
#1 (permalink) |
Kimse Umursamıyor
Yıllarca düşündüm ve en sonunda kendimi kaybettim. Yok olup gittim. Hiçbir şeyi umursamaz oldum. Yanlış şeylere inandım, boş umutlara kapıldım. Değersiz insanlara değer verdim. Onlar için kendi geleceğimi hiçe saydım ama karşılığında ne oldu? Hiçbir şey. Yok oldum sadece. Kimsenin umurunda olmadan yok oldum. Hayat nedir sorusuna boş cevaplar vermek bana göre değildi. Belki bir amacım bir hayalim vardı ama gerçekleştirmek için zamanım yoktu. Ben, artık yok olmuştum çünkü. Nereden geldiğimi, nereye gittiğimi bilmeden kumsalda rüzgâr yüzünden kaybolmuş, yerinden olmuş kum taneleri gibi. Rüzgâr bedenimi olduğu gibi ruhumu da alıp götürmüştü. Çok uzaklara, ait olmadığım bir yere. Tanımadığım insanlarla, tanımadığım amaçlarla baş etmek zorunda kalmıştım. Duyduğum, kokladığım, gördüklerim bana, gerçekte ait olduğum dünyamı hatırlatıyordu. Nereden geldiğimi anlamamı kolaylaştırıyordu. Ama yapamıyordum. Dayanamıyordum. Yolumu kaybetmiştim ben artık. Geriye dönmem için bir neden yoktu. Geldiğim yere uymak zorundaydım. Ama beni buraya getiren ne olmuştu. İsteksizlik mi, rüzgâr mı, ilgisizlik mi? Ne? Bir keresinde annem bana, “hayat yalandır. Önemli olan onun gerçekleri söylemesini beklemeden, bizim gerçekleri bulmamızdır.”demişti. Bana göre hayat yalan değil gerçekti. Gerçeğin ta kendisi… Geri dönüşü olmayan, geldin mi tamamını bitirmek zorunda olduğun bir gerçek. Yıllarca süren hayat savaşları, bir şeyler için uğraşmak bana anlamsız gelmeye başlamıştı artık. Yalnız, yanlış bir yolda yürümek korkutucu, bir o kadar da ilerledikçe güven kazandıran zorlu bir süreç. Süreci ilk aşan ben olmak istiyordum. Sabırsızlıkla bir yandan da kendimi kaybetmeme yol açan rüzgâra tekrar savrulmaya başladım. Ne zaman biteceği belli olmayan bir yolculuktu bu. Doğru mu yanlış mı bilinmez ama her ikisini de anlamlarını bilmeden yapmak bana hoş geliyordu. İstediğimi yapmak, doğru mu yanlış mı diye araştırmamak… Sadece istediğimi karşımdaki istemeden de olsa yapmak ya da uygulamak… Benim bir dileğim vardı ama gerçekleşmesine umutsuzlukla bakıyordum. Arada engeller, büyük farklar vardı istediğim şey hakkında. Ona ulaşmak, onu elde etmek imkânsız olsa da imkânsıza inanmıyordum. Bunu başarmak için kaybolduğum yoldan çıkmak istiyordum. Ama bunu başaracak gücüm yoktu. Sadece emek harcamadan kurtulmak, isteğime kavuşmak istiyordum. Kendimi bırakmıştım. Üzülüyordum, ağlıyordum bunun bir işe yaramayacağını bildiğim halde. Yalvaramıyordum, bitmişti her şey benim için. İstediğim şey bana huzursuzluk verse de, ona ulaşmak benim için tarifi imkânsız bir zevkti. Kaybolmuştum ama kaybolduktan sonra bana ait olan her şeyi, en önemlisi ruhumu kaybetmiştim. Huzurumu kaybetmiştim. Mutlu insan manzarasına bürünmek… Ama bu manzara sadece bir resim için. Tek bir anlık için. İnsanın her baktığında, ne kadar mutlu görünüyor, diyebilmesi için ve bunu dedirtmek için mutlu insan manzarasına bürünmek. Hiç bilinmeyen bir yolda bunu yapmak zordu. Bunu başarıyla yapamıyordum. Mutlu olamıyordum. Olmam için bir nedenim yoktu. İsteklerim olmamıştı. Onlar olmadıkça da istediğim bir şeyler kalmıyordu. Ne kadar yapamasam da yapmak zorundaydım. Mutlu olmak zorundaydım. Yeniden hayata tutunmalı, yeni amaçlar için savaşmalı ve hayaller peşinde koşmalıydım. Ben kendimi bir kere kaybettim. Bu her şeyimi kaybetmekten daha zordu. Kendimi kaybettiğim anda hayatımı kaybettim ben. Toparlanamadım. Rüzgârda savruldum. İsteklerim yok olup gitti. Ben kayboldum çünkü amacımla ya da hayalimle savaşmak bana göre değildi. Değeri olmayan şeylere gereğinden fazla değer vermek sanki benim işimdi. Kayboldum, hem de hayatımın sonuna kadar. Değersiz, umursanmayan bir insan oldum. Boş umutlarla dolu bir insan… Hiçbir hayalimi gerçekleştiremedim. Hiçbir şeyi yaşayamadım. Rüzgârla beraber yok olup gittim, sonsuza kadar…
__________________
 ßİn kİlometrelİk yoL ßİ' adımLa ßa$Lar
|
|
|
|
| breakfree Kullanıcısına bu mesajı için teşekkür eden üyeler: |
Aysun (25-04-2008)
|
 |
| Etiketler |
| kimse, umursamiyor |
Şu an bu konuyu görüntüleyen üye sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir) |
|
| Konu Araçları | |
| Mod Seç | |
Linear Mode
|
|
|
||||
| Konu | Konuyu Başlatan | Forum | Cevap | Son Mesaj |
| Kimse beni sevmiyor | Gezgin | Magazin | 0 | 27-11-2007 12:00 |
| Ramazan'da Affolmayan Kimse | cüneyt | İslam & Din | 0 | 06-09-2007 13:31 |
| Yaştayım hiç kimse bilmiyor.. | Mülteci | Diğer Karışık Resimler | 1 | 13-07-2007 13:22 |
| Kimse Bilmiyor | HaYSeK | Slaytlar & Sunumlar | 0 | 15-06-2007 12:30 |
| Sizi Kimse Sevmiyor mu? | WebbiLişiM | İlişkiler | 0 | 18-04-2007 10:50 |
Bütün Zaman Ayarları WEZ +3 olarak düzenlenmiştir. Şu Anki Saat: 06:08 .
