06-01-2008, 13:54
|
#1 (permalink)
|
|
|
SebeBim oLur öLüme GidiŞin..
Nasıl oldu ne oldu bilmiyorum ben de… Ben küçücük, savunmasız kalbimle aşkın ne olduğunu kavramaya çalışırken sen zehir gibi çoktan karışmıştın kanıma sinsice… Engel olmaya çalıştıysam da kuvvetine karşı koyamadım. Yapacak bir şeyin kalmadığı anlayınca da sonuna kadar açıp yüreğimi, teslim oldum sana…
Zaman su gibi akarken azaltamadı sana olan sevgimi. Başaramadı, bir türlü koparamadı beni senden. Öyle kenetlenmişti ki kalbim sana, filmlerdeki ayrılık sahnelerine inanmaz olmuştum artık… Oysa ki gerçekler filmlerden daha acı değil miydi? Zamanla ben de öğrendim gerçeklerin acı olduğunu ama ben öğrenene kadar gerçekler yavaş yavaş acıyla kaplamıştı yüreğimi çoktan…
Ben çok direndim biz için ama direnen sadece ben olunca yetmedi. Aramıza mesafeler girince sen yuvadan uçan kuş misali bırakıverdin beni… Keşke uçup giderken içimdeki sevgini de alsaydın ama almadın. Yoldaş olarak bıraktın sevgini bana aklınca, yanına bir de özlem ekledin üstelik…
Hayatıma girmene izin verdim, mani olamadım ama gidişine izin veremem. Sen hayatımın tadı, damarlarımdaki kan, ruhumdaki canken sensiz ben ne olabilirim söyle bana! Kolonları olmayan bir bina ne kadar dayanır fırtınalara, depremlere? Parçaları kayıp bir yapboz kartonunun çocuğun gözündeki değeri ne ki? Kocaman bir HİÇ!!! Peki sensiz ben neyim? Sensiz ben var mıyım ki? Ne komik bir cümle sensiz ben!
Anlasana artık ben seninle var oldum, hayatı seninle öğrendim, sevginin sıcaklığını da acısını da sende tattım. Şimdi sen gitmekten bahsediyorsun. Madem ki çok istiyorsun git… Hadi durma, bakma gözlerime GİT!!! Ama şu son sözlerimi hiç unutma ; SEBEBİM OLUR ÖLÜME GİDİŞİN…
|
|
|
Normal
